Deniz – Sen Öldün, Ben Gömdüm Şiiri

Sen Öldün, Ben Gömdüm

Sen Öldün, Ben Gömdüm

Narı ateşlerde gark olurken bedenim,

Bazen garip bazen hüzünlü harfler döküldü dudağımdan.

Denizleri mürekkep, ağaçları kalem yapıp,

Sana olan aşkımı sonsuz kelimelerle yazmak istedim…

Sen seslendin temiz kalan yanlarıma,

Senin nefesinle akıp gittim bilinmezliklere,

Seninle olmadığım cennetin tüm katlarını,

Cehennemden bin kat daha elem verici buldum…

Ne zaman ellerimi bıraktın ellerinden acımasızca,

Her zamankinden daha telaşlı bir kalp yarattın.

Öylesine bir yük koydun ki yüreğimin içine,

Kalbimdeki ateşi körükleyecek kimse bulamadım…

Karanlığın canımı acıtırcasına çökmesi gibi.

Bedenim tüm zerresi lime lime dökülürken,

Bana kısa vakitlerden bahsetme istemem,

Acılarıma merhem olacak tabip bulamadım…

Hırçın karanlık bir suyun girdabına çekilirken aklın,

Yüreğimin sesini dindirmeye çalışıyordum.

Rüzgârın tokadı son kez yüzümde patlarken,

Seni kazdığım yürek mezarına gömdüm…

16.12.2010

Deniz

This entry was posted in Genel and tagged .

Bir cevap yazın