Deniz Can Kutlu – Sürtüklâl Şiiri

Sürtüklâl

I

Adını bile sormadan elini göğsüne bastırmıştı aşk

Kırılgan kokunun üzerinde loş bir zemin…

Oturup ağlamıştı gururun dizlerinin üstünde

İşaret parmağını beyaz teninde gezdirmiştin susmanın

Artık kurumuştur teninin yağmurumsu parlaklığı

II

Gece ve sabahın boğucu sisi kol kolaydı dün

Yer karolarında çığlığımsı insan mırıltıları…

Karanlık ile taçlandırıldığında cezbetti elindeki şişe hücrelerimi

İstiklâl`de bir gün…

This entry was posted in Genel.

Bir cevap yazın